แม้จะปลื้มใจกับบุญที่ได้ชักชวนผู้อื่นทำ อย่างไรเสียก็สู้บุญที่เราทำด้วยตัวเองไม่ได้ ความรู้สึกในใจบอกลูกอย่างนั้น แต่คนจนอย่างลูกจะไปเอาทรัพย์ที่ไหนมาทำบุญได้มากๆ พอคิดเช่นนี้ คำพูดของพระอาจารย์รูปหนึ่ง ที่ลูกเคยฟังธรรมจากท่าน ก็ดังขึ้นในใจ “บุญยิ่งใหญ่ที่ทำเองได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องใช้ทรัพย์ก็มีอยู่นะ สมาธิ...ไงล่ะ” คำพูดนั้นเคยเป็นจุดเริ่มต้น ทำให้ลูกสนใจเริ่มหัดนั่งสมาธิ
ทุกคนต้องมาทำตรงนี้ให้รู้ด้วยตัวเอง ถ้าได้มาปฏิบัติธรรมให้ถึงตรงนี้ ทำให้เข้าใจในสิ่งที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อพร่ำสอน การมานั่งสมาธิก็คือ การออกกำลังจิต เพิ่มวัคซีนใจ และเมื่อมีปัญหาอุปสรรคต่างๆ ผ่านเข้ามาในชีวิต ใจก็จะต้านทานได้ ดังนั้นสมาธิจึงเป็นเหมือนยาชูกำลังให้กับชีวิต และช่วยรักษาอารมณ์เจ็บปวดในใจได้เร็วขึ้น
วันหนึ่งตื่นขึ้นมาลูกก็คิดว่า เอ…นี่เราอยู่ที่ไหน ทำไมชีวิตเราเป็นอย่างนี้ ในเมื่อเราต้องเก็บกระเป๋าตลอดเวลา ต้องใช้ชีวิตตามที่ตารางบินกำหนด ของหรูๆที่มีอยู่ล้วนหมดความหมาย ให้ความสุขเราแค่ชั่วครั้งชั่วคราว ผิดกับเมื่อก่อนที่เคยรู้สึกว่ามันมีความหมายมาก เบื่อมากๆ ที่ต้อง Entertain กับเพื่อนอยู่เรื่อยๆ ไม่อาจหยุดตัวเองให้เลิกชีวิตแบบฟุ่มเฟือยได้ เบื่อไปทุกสิ่งทุกอย่าง
หลังจากที่ผมฝึกสมาธิต่อเนื่อง ความทรงจำของผมเกี่ยวกับผู้คนรอบข้างก็ค่อยๆ กลับคืนมา จนเป็นปกติ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ผมจึงรู้ว่าสิ่งที่ลูกหลานชาวจอร์แดนทุกคนต้องรู้จักคือการฝึกสมาธิ
ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้น ชีวิตของผมมีแต่ งาน...งาน...งาน จะมีเวลาเหลือก็คงแค่ตอนหายใจเท่านั้น ตอนนี้ผมได้เรียนรู้ที่จะปลดปล่อยงานบางอย่าง เพื่อที่จะทำสมาธิทุกวัน ทั้งตอนตื่นนอน และก่อนเข้านอน ขณะที่ผมได้เรียนรู้วิธีการทำสมาธิไปอย่างช้าๆนั้น ผมก็เริ่มรู้สึกว่า ผมจะระมัดระวัง ใส่ใจในคำพูด และการกระทำมากขึ้น เริ่มมองเห็นสิ่งต่างๆ จากมุมเล็กๆให้มีความหมายมากขึ้น
